ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ
(ΣΕΦΚ)
Μέλος ΟΙΕΛΕ
Μεσολογγίου 5, 10681 Αθήνα
τηλ. 210-3820537, 210-5238148, 6974-439203 fax: 210-5230819
e-mail: sefk@sefk.gr, www.sefk.gr
Εισήγηση του ΔΣ στη γενική συνέλευση του ΣΕΦΚ 11/12/2005
Α. Για την απεργία της 14ης Δεκέμβρη
Την ίδια στιγμή που τα κέρδη των επιχειρήσεων εκτινάσσονται στα ύψη, η κυβέρνηση, οι εργοδότες και η Ε.Ε. το μόνο που υπόσχονται στους εργαζόμενους είναι η ακόμη μεγαλύτερη επιδείνωση της θέσης τους.
Ακόμη μεγαλύτερη λιτότητα και συρρίκνωση του λαϊκού εισοδήματος με αυξήσεις κάτω από τον πληθωρισμό την ίδια στιγμή που η ακρίβεια οργιάζει.
Ελαστικές εργασιακές σχέσεις, κατάργηση του 8ωρου έτσι ώστε να εργαζόμαστε όταν, όσο και εάν το θέλει το αφεντικό. Ήδη στα πολυκαταστήματα η εργασία και το βράδυ του Σαββάτου έχει γίνει πράξη με την απελευθέρωση του ωραρίου, ενώ οι εργοδότες πιέζουν και για εργασία την...Κυριακή.
Νέος γύρος ιδιωτικοποιήσεων και απόδοση στο ιδιωτικό κεφάλαιο κοινωφελών επιχειρήσεων.
Όταν το 21,10% των νοικοκυριών βρίσκεται κάτω από το όριο φτώχειας, όταν το 48,10% των μισθωτών δηλώνουν ότι δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά ούτε μια εβδομάδα διακοπών, όταν το 20% των περισσότερο εύπορων Ελλήνων έχει 6,6 φορές περισσότερο διαθέσιμο εισόδημα από ό,τι το φτωχότερο 20%, όταν η ανεργία παραμένει σταθερά πάνω από το 10% και η ανεργία των νέων σταθερά πάνω από το 20%, όταν ο μέσος μισθός βρίσκεται μόλις στο 65% του ευρωπαϊκού μέσου όρου την ίδια στιγμή που ο ετήσιος χρόνος εργασίας βρίσκεται σταθερά πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο το 2004, όπου 634.292 συνταξιούχοι εισέπρατταν μηνιαίες συντάξεις κάτω των 500 Ευρώ, γίνεται σαφές το πραγματικό κοινωνικό πρόσωπο της σύγχρονης Ελλάδας.
Την ίδια στιγμή όλοι οι υποτιθέμενοι «επενδυτές», που προβλήθηκαν ως οι νέοι εθνικοί ευεργέτες, σπεύδουν ο ένας μετά τον άλλο, αφού έφαγαν για τα καλά γιγάντιες κρατικές και ευρωπαϊκές επιδοτήσεις να κλείσουν τα εργοστάσια (για τα οποία επιδοτήθηκαν), να πετάξουν χιλιάδες εργαζομένους στο δρόμο και να μεταφέρουν τις επιχειρήσεις τους στο εξωτερικό. Όσο για την πολυδιαφημισμένη «απελευθέρωση των αγορών» και τις πολυθρύλητες αρετές των ιδιωτικοποιήσεων η τραγωδία της Helios έδειξε το καλοκαίρι τους πραγματικούς κινδύνους που κρύβει η προνομιμοποίηση της λογικής του κέρδους σε βάρος των κοινωνικών αναγκών.
Το νομοσχέδιο έκτρωμα για τις ΔΕΚΟ αποτελεί έναν πραγματικό οδοστρωτήρα απέναντι στα δικαιώματα των εργαζόμενων:
Για εμάς οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ δεν είναι ούτε βολεμένοι, ούτε ρετιρέ, ούτε σπαταλούν τα λεφτά των φορολογουμένων όπως υποστηρίζει η κυβέρνηση. Είναι εργαζόμενοι, είναι συνάδελφοι, που με τους αγώνες τους και τα ισχυρά συνδικάτα τους μπόρεσαν σε προηγούμενες εποχής να κατοχυρώσουν κατακτήσεις. Γι’ αυτό το λόγο και σήμερα χρειάζονται την αλληλεγγύη και την υποστήριξή μας στον αγώνα τους.
Το πρότυπο εργαζόμενου που έχουν η κυβέρνηση και οι εργοδότες είναι αυτός που δουλεύει όταν, όποτε, για όσο χρόνο και για όποια αμοιβή θέλει ο εργοδότης. Είναι ο εργαζόμενος που δεν έχει δικαιώματα, μόνο υποχρεώσεις, που πρέπει να υφίσταται διαρκώς μεγαλύτερη εκμετάλλευση, που το μόνο που του αναλογεί είναι μια ατομική επιβίωση όλο και πιο δύσκολη.
Και αυτή είναι μια πραγματικότητα που την ξέρουμε πολύ καλά και εμείς στα φροντιστήρια που ζούμε την ανασφάλεια, την εργοδοτική αυθαιρεσία, την απόλυση κάθε καλοκαίρι, και που χρειάζεται να δίνουμε σκληρή μάχη για να κατοχυρώνονται στοιχειώδη δικαιώματα. Δεν είναι τυχαίο ότι και οι εργοδότες την εφαρμογή αυτής της πολιτικής επεδίωξαν όταν αμφισβήτησαν τη δυνατότητα να υπάρχουν συλλογικές συμβάσεις και εργατικά δικαιώματα στον κλάδο μας.
Η πολυδιαφημισμένη ελεύθερη αγορά και η «Ενωμένη Ευρώπη» εξελίσσονται σε έναν πραγματικό κοινωνικό καιάδα για τις ανάγκες μας, διαμορφώνουν συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα. Η υπερεκμετάλλευση και το κέρδος γίνονται οι θεότητες του ευαγγελίου της ανταγωνιστικότητας που κηρύσσουν από κοινού η κυβέρνηση, η εργοδοσία και τα ΜΜΕ. Και ας μην νομίσει κανείς ότι αυτές οι ρυθμίσεις αναλογούν μόνο στην κυβέρνηση της ΝΔ. Στην ίδια κατεύθυνση είχαν κινηθεί και οι προηγούμενες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ.
Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα το να μείνουμε μόνο στο κυνήγι της ατομικής επιβίωσης υπονομεύει το συλλογικό μας μέλλον. Περιθώριο για υπομονή, για «καλύτερες μέρες» μάλλον δεν υπάρχει, εάν κανείς αναλογιστεί ότι μετράμε ήδη δύο δεκαετίες πολιτικών λιτότητας. Η προσπάθεια να μαζέψουμε σήμερα όσο περισσότερες ώρες εργασίας μπορούμε, μήπως και αντέξουμε μια πιθανή μελλοντική ανεργία ή υποαπασχόληση, σπάνια πετυχαίνει. Η επένδυση μόνο στην ατομική επαγγελματική επάρκεια προσκρούει στη λογική «σκοτώνουν τα άλογα, όταν γεράσουν». Ο ΑΣΕΠ σίγουρα δεν είναι λύση για όλους μας, ειδικά με τη σημερινή πολιτική διορισμών.
Να διαλέξουμε το δρόμο του αγώνα
Γι’ αυτό το λόγο έχει μεγάλη σημασία η μαζική συμμετοχή στην απεργία. Γιατί θα πρέπει η κυβέρνηση να πάρει το μήνυμα ότι δεν θα περάσουν τόσο εύκολα τα μέτρα της. Γιατί θα πρέπει να δείξουμε ότι οι εργαζόμενοι είναι αλληλέγγυοι απέναντι στην κοινή επίθεση. Γιατί θα πρέπει και οι εργοδότες στο δικό μας κλάδο να καταλάβουν ότι θα συναντούν συχνά μπροστά τους αγωνιστικές πρακτικές.
Χρειάζεται, έτσι, ένας άλλος δρόμος: αυτός του πανεργατικού αγώνα, μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες βάσης, συντονισμό κλάδων και απεργιακή κλιμάκωση. Χρειάζεται αγώνες που να μη μένουν απομονωμένοι, αλλά να γίνονται υπόθεση ολόκληρης της τάξης. Χρειάζεται διαδικασίες δημοκρατικές ώστε από την αρχή η βάση των σωματείων να έχει την ευθύνη και της απόφασης και της υλοποίησης. Χρειάζεται μορφές πάλης που να έχουν πραγματικό αντίκτυπο και κόστος για την κυβέρνηση και τους εργοδότες.
Δυστυχώς, όμως, οι ηγεσίες του συνδικαλιστικού κινήματος, ειδικά σε επίπεδο τριτοβάθμιων συνομοσπονδιών (ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ) δεν κινούνται σε αυτή την κατεύθυνση. Αντίθετα, επιμένουν στη συναίνεση στις βασικές όψεις της κυβερνητικής πολιτικής, στη αποδοχή της λογικής της ανταγωνιστικότητας, στη συνδιαλλαγή με εργοδότες και την κυβέρνηση (με αποκορύφωμα την προδοτική συμφωνία της ΟΜΕ-ΟΤΕ για την ανατροπή των εργασιακών σχέσεων στον ΟΤΕ), στην αποδοχή των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, ακόμη και στην προώθηση αντιδραστικών επιλογών (π.χ. ΚΑΝΕΠ/ΓΣΕΕ). Γι’ αυτό και αυτή τη στιγμή δεν μπορούν πραγματικά να ηγηθούν μιας αυθεντικής εργατικής αντεπίθεσης. Γι’ αυτό και επιλέγει τώρα η κυβέρνηση να επιτεθεί εκτιμώντας ότι δεν μπορέσουν να απαντήσουν. Γι’ αυτό και συχνά βλέπει κανείς τη δυσπιστία απέναντι στους συνδικαλιστές να καταγράφεται σε έρευνες της κοινής γνώμης, την ίδια στιγμή που οι εργαζόμενοι στη συντριπτική πλειοψηφία τους μιλούν για την ανάγκη να υπάρχουν σωματεία.
Γι’ αυτό το λόγο και η συμμετοχή μας στην απεργία στις 14 Δεκέμβρη είναι ταυτόχρονα και έκφραση της αγωνίας μας για μια άλλη κατάσταση στο συνδικαλιστικό κίνημα, για μια πραγματική αγωνιστική ταξική ενότητα των ίδιων των εργαζόμενων, για μαχητικούς αγώνες και όχι για «τουφεκιές στον αέρα», για προβολή των πραγματικών αναγκών της εργαζόμενης πλειοψηφίας και όχι για παζάρι πάνω στους όρους της επιδείνωσης της θέσης της. Μόνο έτσι μπορεί να ανατραπεί η ανυποληψία του συνδικαλισμού και να συμμετέχουν ξανά στα σωματεία οι εργαζόμενοι.
Γιατί ξέρουμε καλά ότι μόνο έτσι οι αγώνες του ΣΕΦΚ για κατοχύρωση των εργαζόμενων στα φροντιστήρια ως ιδιωτικών εκπαιδευτικών, για μισθολογική και ασφαλιστική αναβάθμιση, για εξασφάλιση απέναντι στην εργοδοτική ασυδοσία, θα μπορέσουν να βρουν συμμάχους και αλληλεγγύη από το υπόλοιπο εργατικό κίνημα.
Γιατί δεν ξεχνούμε ότι η ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον για τους εργαζόμενους περνάει αναγκαστικά μέσα από το δρόμο της σύγκρουσης, της αντίστασης, της μαζικής συλλογικής διεκδίκησης. Για να σταματήσουμε τη μαζική λεηλασία, χρόνου, μέλλοντος, ελπίδας και να αλλάξουμε τη ζωή μας.
Γι’ αυτό το λόγο και θα πρέπει την Τετάρτη 14 Δεκέμβρη να απεργήσουμε μαζικά.
Η συμμετοχή μας στην απεργία δεν αποτελεί καμιά νομιμοποίηση ούτε της πολιτικής τους ούτε της τακτικής των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Αντίθετα, γνωρίζουμε καλά ότι ο δρόμος της ταξικής αυτονομίας και του μαχόμενου συνδικαλισμού περνάει μέσα από τη σύγκρουση μαζί τους και τη ρήξη με τις αντιλήψεις του υποταγμένου συνδικαλισμού
Σημαίνει την επιθυμία μας να είμαστε κομμάτι μιας ευρύτερης κοινωνικής αναταραχής, να συναντηθούμε με άλλα σωματεία και εργαζόμενους, να παλέψουμε για την ταξική ενότητα των εργαζόμενων ενάντια στα σχέδια κυβέρνησης – Ε.Ε. – ολιγαρχίας και την υπονόμευση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.
Σημαίνει ότι με αυτό τον τρόπο κάνει και το δικό μας σωματείο τη δικιά του έμπρακτη έκκληση προς όλες τις ταξικές δυνάμεις και τα ταξικά σωματεία, προς όλους όσους επιμένουν στην ανάγκη του ακηδεμόνευτου ταξικού συνδικαλισμού να υπάρξει πραγματική ενωτική απάντηση των ίδιων των εργαζόμενων έξω και πέρα από παραταξιακές διαιρέσεις και κομματικές καταγραφές.
Β. Για το σχεδιασμό του σωματείου
Όμως, αρκεί μόνο η συμμετοχή μας σε αυτή την απεργία. Αυτή η συνέλευση είναι ταυτόχρονα και μια ευκαιρία να μπορέσουμε να δούμε και το σχεδιασμό του συλλόγου. Αυτός κατά τη γνώμη μας περνάει μέσα από κρίσιμα ορόσημα που θα πρέπει να τα συζητήσουμε και σήμερα, αλλά και σε επόμενη γενική συνέλευση. Σε αυτό το πλαίσιο οι πρώτες σκέψεις μας είναι οι ακόλουθες:
Γ. Για το ζήτημα του αγωνιστικού συντονισμού με άλλα σωματεία.
Επειδή, όμως, στο εργατικό κίνημα δεν είμαστε μόνοι μας, χρειάζεται να δούμε πολύ σοβαρά και το θέμα του συντονισμού μας με άλλα σωματεία.
Οι πάγιες θέσεις του ΣΕΦΚ, όπως έχουν εγκριθεί στις πρόσφατες Γενικές Συνελεύσεις, περιλαμβάνουν την εμμονή σε μια λογική και πρακτική ακηδεμόνευτου ταξικού συνδικαλισμού, που θα μπορεί να φέρει στο προσκήνιο τις ανάγκες και τα δικαιώματα της εργαζόμενης πλειοψηφίας, σε σύγκρουση με τις πολιτικές κυβέρνησης – Ε.Ε. – κεφαλαίου. Αυτό σημαίνει και τη ριζική μας αντίθεση στην πρακτική και την πολιτική κατεύθυνση του υποταγμένου συνδικαλισμού που σήμερα ηγεμονεύει σε επίπεδο τριτοβάθμιων σωματείων. Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα επιδιώκουμε να στηρίξουμε σήμερα πρωτοβουλίες αγωνιστικής ενότητας στη δράση από τη σκοπιά μιας ταξικής οπτικής.
Σε αυτό το πλαίσιο ο ΣΕΦΚ θα στηρίξει πρωτοβουλίες αγωνιστικού συντονισμού σωματείων υπό την προϋπόθεση ότι:
α. Θα αποτελούν πραγματικές προσπάθειες ταξικής αγωνιστικής ενότητας των ίδιων των εργαζόμενων και όχι άμεσες ή έμμεσες προσπάθειες παραταξιακής συγκρότησης.
β. Θα σέβονται την αυτονομία του μαζικού χώρου και δεν θα περιλαμβάνουν πλάι στα σωματεία και άλλες μορφές παραταξιακής συγκρότησης (π.χ. παρατάξεις, πολιτικοσυνδικαλιστικές ομάδες κ.λπ.)
γ. Θα στηρίζονται σε ένα πλαίσιο θέσεων για την ανάγκη μαζικών συντονισμένων αγώνων γύρω από ένα βασικό πλαίσιο αιτημάτων που να αντιπαρατίθενται σε όλη τη γραμμή με τις αντεργατικές πολιτικές.
δ. Θα είναι πρωτοβουλίες «μακράς πνοής», που θα προσπαθούν να εμπλέξουν όσο το δυνατό περισσότερα σωματεία και όχι μορφές περιχαράκωσης.
Σε αυτή τη βάση οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι διαφωνούμε με κάθε προσπάθεια να συγκροτηθεί ένας συντονισμός σωματείων που επί της ουσίας θα λειτουργεί ως μετωπική έκφραση της ριζοσπαστικής αριστεράς ή όποιου άλλου πολιτικού χώρου.
Επιδιώκουμε έτσι:
α. Να στηρίξουμε μια κοινή πρωτοβουλία σωματείων γύρω από ένα κείμενο βασικών θέσεων που να μπορεί να διακινηθεί σε σωματεία.
β. Να στηρίξουμε κοινές πρωτοβουλίες και εξορμήσεις
γ. Τη συμμετοχή σε τοπικές παρεμβάσεις
Τέλος, επειδή εκτιμούμε ότι αυτή η πρωτοβουλία θα πρέπει να απευθύνεται στη σύνολο του εργατικού κινήματος και να προσελκύει αγωνιστικά σωματεία και έτσι θα πρέπει:
α. Να μην παρουσιάζεται ως υπαρκτό –ή εν δυνάμει– πολιτικοσυνδικαλιστικό κέντρο
β. Να μην χρησιμοποιείται ως όχημα ή προμετωπίδα για διακριτές απεργιακές συγκεντρώσεις και να μην συντηρεί μια εικόνα συνδικαλιστικού κατακερματισμού.
Γ. Να μην έχει κάποιο όνομα ή προσδιορισμό που να παραπέμπει σε παγιωμένο συνδικαλιστικό μέτωπο. Αντίθετα, πρέπει τα κείμενα ή οι ανακοινώσεις να υπογράφονται από τα σωματεία που συμμετέχουν.
Σε αυτό το πλαίσιο προτείνουμε το ακόλουθο κείμενο ως βάση για μια κοινή προκήρυξη σωματείων
Προσχέδιο κοινού κειμένου με άλλα σωματεία
Κήρυξη πολέμου στους εργαζόμενους!
Την ίδια στιγμή που τα κέρδη των επιχειρήσεων εκτινάσσονται στα ύψη, η κυβέρνηση, οι εργοδότες και η Ε.Ε. το μόνο που υπόσχονται στους εργαζόμενους είναι η ακόμη μεγαλύτερη επιδείνωση της θέσης τους.
Ο νέος προϋπολογισμός σημαίνει ακόμη μεγαλύτερη συρρίκνωση του λαϊκού εισοδήματος με αυξήσεις κάτω από τον πληθωρισμό και υποσχέσεις για λιτότητα χωρίς ημερομηνία τέλος, με τεράστια ένταση της ανισότητας ως προς την κατανομή του εισοδήματος, την ίδια στιγμή που η ακρίβεια καλπάζει και τα εργατικά νοικοκυριά αδυνατούν να τα βγάλουν πέρα
Οι νόμοι για την ελαστική διευθέτηση του χρόνου εργασίας και η κατάργηση του 8ωρου σημαίνουν ότι οι εργαζόμενοι θα δουλεύουν όταν και όσο θέλουν οι εργοδότες, κάνουν ακόμη πιο ελαστική και ανασφαλή την εργασία, ενώ η επέκταση του ωραρίου στα καταστήματα έχει ήδη οδηγήσει στην εργασία το βράδυ του Σαββάτου. Την ίδια στιγμή, οι επιχειρήσεις που κλείνουν (καθώς τα αφεντικά τους τσέπωσαν τις επιδοτήσεις και τώρα πάνω σε χώρες φτηνής εργασίας) αυξάνουν την ανεργία και την υποαπασχόληση.
Ο νέος γύρος ιδιωτικοποιήσεων που ετοιμάζεται, ξεκινώντας από την απόφαση για ξεπούλημα της Ολυμπιακής σημαίνει την απόδοση κοινωφελών τομέων και υπηρεσιών στο ιδιωτικό κεφάλαιο, ακριβότερες και χειρότερες υπηρεσίες για τα λαϊκά στρώματα, ριζική επιδείνωση της θέσης όσων εργάζονται στις επιχειρήσεις που ιδιωτικοποιούνται.
Ανοίγει στην πράξη θέμα ασφαλιστικού, καθώς ήδη το καλοκαίρι είχαμε την επίθεση στο ασφαλιστικό των τραπεζών, ενώ με δηλώσεις Υπουργών και «υπευθύνων» μεθοδεύονται και αυξήσεις των ορίων συνταξιοδότησης και μειώσεις των συνταξιοδοτικών παροχών.
Το νομοσχέδιο έκτρωμα για τις ΔΕΚΟ αποτελεί έναν πραγματικό οδοστρωτήρα απέναντι στα δικαιώματα των εργαζόμενων:
Για εμάς οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ δεν είναι ούτε βολεμένοι, ούτε ρετιρέ, ούτε σπαταλούν τα λεφτά των φορολογουμένων όπως υποστηρίζει η κυβέρνηση. Είναι εργαζόμενοι, είναι συνάδελφοι, που με τους αγώνες τους και τα ισχυρά συνδικάτα τους μπόρεσαν σε προηγούμενες εποχής να κατοχυρώσουν κατακτήσεις. Γι’ αυτό το λόγο και σήμερα χρειάζονται την αλληλεγγύη και την υποστήριξή μας στον αγώνα τους.
Συνολικά μιλώντας, γίνεται σαφές ότι το πρότυπο εργαζόμενου που έχουν η κυβέρνηση και οι εργοδότες είναι αυτός που δουλεύει όταν, όποτε, για όσο χρόνο και για όποια αμοιβή θέλει ο εργοδότης. Είναι ο εργαζόμενος που δεν έχει δικαιώματα, μόνο υποχρεώσεις, που πρέπει να υφίσταται διαρκώς μεγαλύτερη εκμετάλλευση, που το μόνο που του αναλογεί είναι μια ατομική επιβίωση όλο και πιο δύσκολη. Η πολυδιαφημισμένη ελεύθερη αγορά και η «Ενωμένη Ευρώπη» εξελίσσονται σε έναν πραγματικό κοινωνικό καιάδα για τις ανάγκες μας, διαμορφώνουν συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα.
Να διαλέξουμε το δρόμο του αγώνα!
Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα γίνεται σαφές ότι χρειάζεται να υπάρξει η πιο μαζική και η πιο αποφασιστική εργατική απάντηση. Χωρίς μαζικούς και παρατεταμένους αγώνες η κυβέρνηση δεν πρόκειται να υποχωρήσει, ακόμη και εάν ξέρει ότι οι εργαζόμενοι είναι δυσαρεστημένοι. Αυτό που θα την κάνει να υποχωρήσει θα είναι μόνο ένα ασφυκτικό κλίμα κοινωνικής διεκδίκησης και αναταραχής.
Δυστυχώς, όμως, η κατάσταση στο συνδικαλιστικό κίνημα δεν είναι αυτή που αναλογεί στο μέγεθος της επίθεσης που δέχονται οι εργαζόμενοι. Οι ηγεσίες του συνδικαλιστικού κινήματος, ειδικά σε επίπεδο τριτοβάθμιων συνομοσπονδιών (ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ) δείχνουν σε αρκετές περιπτώσεις να αποδέχονται τη λογική της ανταγωνιστικότητας και της παραγωγικότητας, να συμφωνούν με πλευρές των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, να επιλέγουν πρακτικές εργασιακής ειρήνης, να αναζητούν δρόμους συναίνεσης με κυβέρνηση και εργοδότες. Και τα πράγματα κάνει ακόμη χειρότερα η γραφειοκρατική λειτουργία, η απουσία πραγματικής επαφής με τις διαθέσεις της εργατικής βάσης, οι επετειακές κινητοποιήσεις. Ένα τέτοιο είδος συνδικαλισμού δεν μπορεί σήμερα να ηγηθεί μιας πραγματικής εργατικές αντεπίθεσης απέναντι στην κυβερνητική πολιτική.
Θέλουμε να αγωνιστούμε για μια άλλη κατάσταση στο συνδικαλιστικό κίνημα, για μια πραγματική αγωνιστική ταξική ενότητα των ίδιων των εργαζόμενων, έξω και πέρα από παραταξιακούς διαχωρισμούς, για μαχητικούς αγώνες και όχι για «τουφεκιές στον αέρα», για προβολή των πραγματικών αναγκών της εργαζόμενης πλειοψηφίας και όχι για παζάρι πάνω στους όρους της επιδείνωσης της θέσης της. Μόνο έτσι μπορεί να ανατραπεί η ανυποληψία του συνδικαλισμού και να συμμετέχουν ξανά στα σωματεία οι εργαζόμενοι.
Γνωρίζουμε καλά ότι τις δικές μας αγωνίες και ανησυχίες τις μοιράζονται και συναγωνιστές σε πολλά άλλα σωματεία. Νομίζουμε ότι ήρθε η ώρα τα ίδια τα σωματεία να πάρουν την υπόθεση των αγώνων στα χέρια τους, να ξεδιπλώσουν μαζικές κινητοποιήσεις, να διαμορφώσουν όρους αγωνιστικού συντονισμού, να πάρουν κοινές αγωνιστικές πρωτοβουλίες κόντρα στη λογική της συναίνεσης και του συμβιβασμού.
Ν’ αντισταθούμε στα Προγράμματα Σύγκλισης και Σταθερότητας της EE, να συγκρουστούμε με την κυβερνητική πολιτική, ν’ αντιπαλέψουμε τη λογική του κέρδους και της αγοράς,
Να απαιτήσουμε την ανατροπή των νομοσχεδίων για διευθέτηση χρόνου εργασίας, ωράριο καταστημάτων, ΔΕΚΟ
Να διεκδικήσουμε: