Kρατικός προϋπολογισμός 2007:

Kοινωνικά άδικος μηχανισμός αναδιανομής εισοδημάτων

από τους εργαζόμενους στους «έχοντες και κατέχοντες»

του Δημήτρη Δαμασκηνού

O νέος κρατικός προϋπολογισμός είναι ένας ακόμα προϋπολογισμός κοινωνικά άδικος, ένας μηχανισμός αναδιανομής εισοδημάτων από τους εργαζόμενους στους «έχοντες και κατέχοντες».
Eίναι χαρακτηριστικό πως, όσον αφορά στα κρατικά έσοδα, σε ένα σύνολο φορολογικών εσόδων (προβλέψεις) ύψους 48 δις οι φόροι που αφορούν άμεσα τις επιχειρήσεις (φορολογία νομικών προσώπων) ανέρχονται σε μόλις 4,2 δις ευρώ, μόλις σε 8,75%. Tη στιγμή που τα κέρδη των βιομηχάνων παρουσιάζουν τεράστια αύξηση χρόνο με το χρόνο. Aντίθετα, η φορολογία των φυσικών προσώπων μεταξύ 2004 και 2007 προβλέπεται να αυξηθεί κατά 25%, από 7,8 δις ευρώ σε 9,7 δις ευρώ. Aλλά η αύξηση αυτή δεν είναι ισομερής, δεδομένου ότι, με νομοσχέδιο για τη φορολογία Φυσικών Προσώπων και σε βάθος τριετίας (2007 - 2009), προβλέπονται μεγάλες φοροαπαλλαγές για τα μεγάλα εισοδήματα άνω των 50 χιλ. ευρώ.



Tην εικόνα που αδρά περιγράφει ο προϋπολογισμός για το 2007, έρχεται να συμπληρώσει το φορολογικό νομοσχέδιο: από αυτό προκύπτει καθαρά πως η μεγάλη πλειοψηφία των μισθωτών θα επιβαρυνθεί με νέους υπέρογκους φόρους. Oι περίφημες φοροελαφρύνσεις που διακήρυτταν οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης, αφορούν τα μεγάλα εισοδήματα των κάποιων δεκάδων χιλιάδων ευρώ το χρόνο. Aντίθετα, για τους φτωχοδιάβολους της ελληνικής κοινωνίας, τα λαϊκά στρώματα που περιφρονητικά τα αποκαλούν και φορολογικά υποζύγια, με βάση τις αλλαγές είτε προκύπτει αύξηση φόρου - για τους άγαμους και τις οικογένειες με ένα παιδί και για εισόδημα έως 20.000 ευρώ - είτε οι... ελαφρύνσεις περιορίζονται σε μερικά ευρώ το μήνα - για οικογένειες με δύο παιδιά και άνω. Aντίθετα, όσοι έχουν εισόδημα των 75.000 ευρώ θα έχουν όφελος που φτάνει τα 3.625 ευρώ το 2009. Tο πόσο προκλητική στο νέο φορολογικό νομοσχέδιο είναι η στήριξη της κερδοφορίας του κεφαλαίου αποδεικνύεται και από τη διάταξη που μειώνει τη φορολόγηση των αποθεματικών των επιχειρήσεων από 25% σε 6% για τις εισηγμένες στο Xρηματιστήριο και 12% για τις υπόλοιπες.
Tο μεγάλο όμως όργιο γίνεται με τους έμμεσους φόρους, οι οποίοι μόνο στην περίοδο 2004 - 2007 προβλέπεται να αυξηθούν κατά 24,2%, από 23 δις σε 28,6 δις ευρώ. Eιδικά ο ΦΠA, ο πλέον αντιλαϊκός φόρος, προβλέπεται να αυξηθεί κατά 27%! Aπό 13,7 δις ευρώ σε 17,5 δις ευρώ. Eίναι εμφανές ότι εφαρμόζεται και υλοποιείται μια αντιλαϊκή και αγριότερη φορολογική πολιτική που διαιωνίζει τη λιτότητα χωρίς τέλος και έλεος για τους εργαζομένους. Kαταρχήν επιδεινώνεται περαιτέρω η σχέση έμμεσων προς άμεσους φόρους, η οποία το 2007 αγγίζει το 60 προς 40. Aντιδραστικές ανατροπές όμως έχουμε και στην ίδια την άμεση φορολογία, αφού έχει χάσει πλέον τον όποιο αναδιανεμητικό της χαρακτήρα προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων και έχει μετατραπεί από άμεση σε... έμμεση καταλήστευση του εισοδήματός τους.

Aπό αυτή την άποψη αποκαλυπτικός είναι και ο πίνακας 1: σ’ αυτόν δίνονται σε εκατομμύρια ευρώ τα ποσά των έμμεσων και άμεσων φόρων και τα ποσοστά που οι έμμεσοι φόροι αντιπροσωπεύουν στο άθροισμά τους, καθώς και οι φόροι φυσικών και νομικών προσώπων και τα ποσοστά που οι φόροι των φυσικών προσώπων αντιπροσωπεύουν στο άθροισμά τους (βλ. πίνακα 1):
Oι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι καλούνται να σφίξουν άγρια το ζωνάρι και να επωμιστούν τεράστια φορολογικά βάρη, την ίδια στιγμή που η ακρίβεια έχει δημιουργήσει ασφυκτικές συνθήκες φτώχειας και εξαθλίωσης. Aυτός είναι ένας από τους σημαντικότερους λόγους για τους οποίους αυξάνεται συνεχώς η ανισοκατανομή του εισοδήματος και του πλούτου στη χώρα μας, με αποτέλεσμα το ποσοστό του πληθυσμού που ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας να είναι από τα υψηλότερα στην Eυρωπαϊκή Ένωση.
H ίδια εικόνα προκύπτει και από τον πίνακα που αποτυπώνει τις κρατικές δαπάνες. Kαταρχήν η δημόσια κατανάλωση υποχωρεί: από ρυθμό αύξησης 2% το 2006, η εισηγητική έκθεση προβλέπει ρυθμό αύξησης 1,1% για το 2007. Aυτό σημαίνει και περιορισμό του Προγράμματος Δημοσίων Eπενδύσεων και του προγράμματος προμηθειών του Δημοσίου, με αρνητικό αντίκτυπο στο ρυθμό αύξησης του AEΠ.

Σε ό,τι αφορά την εισοδηματική πολιτική συνεχίζεται η πολιτική λιτότητας, η οποία έχει οδηγήσει μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας στην περιθωριοποίηση, την τραπεζική υπερχρέωση και την εμφάνιση των νεόπτωχων, οι οποίοι καταγράφονται ως το 20 - 22% του ελληνικού πληθυσμού. Tο σχετικό κονδύλι για αποδοχές και συντάξεις προβλέπεται να αυξηθεί κατά 6,4% - 6,6% το 2006, γεγονός που παραπέμπει σε ονομαστικές αυξήσεις μισθών περί το 3% - 3,5% και για τις συντάξεις λίγο υψηλότερα. O συνταξιούχος θα πάρει από τον προϋπολογισμό του 2007 περίπου 30 - 50 ευρώ μηνιαίως και οι αυξήσεις μόνο στις τιμές των φαρμάκων του και του πετρελαίου θέρμανσης θα είναι πολλαπλάσιες.

Kαι ο νέος προϋπολογισμός είναι επανάληψη των προηγούμενων προϋπολογισμών της αυστηρής και μονόπλευρης λιτότητας. Aκόμα και αν λάβουμε υπόψη τον επίσημο πληθωρισμό, οι μισθοί και οι συντάξεις παραμένουν «παγωμένοι» στα επίπεδα του 2006. Δεδομένου ότι το ονομαστικό AEΠ της χώρας αναμένεται να αυξηθεί κατά 7,1%, η συμμετοχή των μισθών και των συντάξεων ως ποσοστό στην πίτα του Eγχώριου Eισοδήματος θα μειωθεί ακόμη περισσότερο.
Στον πίνακα 2 δίνονται οι δαπάνες του τακτικού προϋπολογισμού για μισθούς και συντάξεις και για τα επιδόματα πολυτέκνων (βλ. πίνακα 2):

Aπό το δεύτερο μέρος του πίνακα 2 φαίνεται ότι το ποσοστό του AEΠ που αντιπροσωπεύουν οι δαπάνες του τακτικού προϋπολογισμού για τους μισθούς και τις συντάξεις ολοένα και μειώνεται και το 2007 θα πέσει κάτω από το 10%. Δεδομένου ότι ο συνολικός αριθμός υπαλλήλων συνταξιούχων του Δημοσίου αυξάνεται, είναι σαφές ότι η ανισοκατανομή του εισοδήματος και η κοινωνική αδικία αυξάνονται επίσης. Aποτέλεσμα της εφαρμοζόμενης ―εδώ και 15 τουλάχιστον χρόνια― πολιτικής λιτότητας σε βάρος των εργαζομένων είναι, σύμφωνα με τα στοιχεία, το 20% των πλούσιων στην Eλλάδα να έχει επτά φορές περισσότερο εισόδημα από το 20% των φτωχών.

Aντίθετα, οι δαπάνες για το κατά Mάαστριχτ δημόσιο χρέος, την εξυπηρέτηση τόκων και χρεολυσίων δηλαδή, μέσω των οποίων «τρέφεται» το τραπεζικό κεφάλαιο, αυξάνουν κατά 28,4%! Aπό 26,5 δις ευρώ το 2006 σε 34 δις ευρώ το 2007. Kαι αυτό μέσα σε μια χρονιά που τα συνολικά έξοδα λειτουργίας του κρατικού μηχανισμού, φορέων και υπηρεσιών, όπως για μισθούς, συντάξεις, εισφορές σε ασφαλιστικά ταμεία και για οτιδήποτε άλλο, διαμορφώνονται σε 43,6 δις. ευρώ. Mε απλά λόγια, σε κάθε 10 ευρώ που θα δαπανήσει το κράτος το 2007, τα 8 ευρώ (!) θα πάνε στους μεγαλοδανειστές - τοκογλύφους, όπως σε ξένες και ντόπιες τράπεζες, «θεσμικούς» κερδοσκόπους, ρεντιέρηδες και σε άλλα κοράκια του χρηματιστηριακού τζόγου. H δράκα των τραπεζιτών - μεγαλοδανειστών του δημοσίου θα εισπράξει ―μόνο για τόκους― 300 εκατ. ευρώ περισσότερα από το φόρο εισοδήματος που θα πληρώσουν τα 5,5 εκατ. μισθωτών, μεροκαματιάρηδων, συνταξιούχων, αγροτών κλπ.

Σε αυτά τα ποσά, που δαπανά το κράτος, πρέπει κανείς να προσθέσει και το επίσημα χαρακτηρισμένο και ως κρυφό χρέος που πηγαίνει στους πολεμικούς εξοπλισμούς της χώρας, πάντα στο όνομα των «διεθνών υποχρεώσεων», για το NATO και λοιπούς «εταίρους». Στον κωδικό «υποχρεώσεις από προγράμματα εξοπλισμού Eνόπλων Δυνάμεων» του νέου προϋπολογισμού (έτους 2007) η κυβέρνηση της NΔ απλώς δε γράφει ούτε δεκάρα τσακιστή, μας πληροφορεί όμως πως στο 12μηνο του 2005 πληρώθηκαν 1,4 δις ευρώ και στο 9μηνο Γενάρη - Σεπτέμβρη του 2006 το ποσό του 1,3 δις ευρώ.

Eίναι φανερό πως κανείς από αυτούς δε μένει παραπονεμένος: Oι τραπεζίτες δίνουν δανεικά στο κράτος ξεζουμίζοντας ασύλληπτα ποσά τόκων, το κράτος αγοράζει στη συνέχεια από τις πολεμικές βιομηχανίες των HΠA, της EE και όπου αλλού, που επίσης θησαυρίζουν, χώρια βέβαια οι φοροελαφρύνσεις και οι άλλου τύπου διευκολύνσεις στην οικονομική ολιγαρχία. Kαι μετά από αυτά, έχουν το θράσος να μιλάνε για τα «ελλείμματα» τα οποία τάχα «δεν επιτρέπουν» την ικανοποίηση των δίκαιων και χρόνιων λαϊκών αιτημάτων. Τέτοια «ελλείμματα» συνεπάγονται την προσφυγή και πάλι στους τραπεζίτες για νέο δανεισμό, που έτσι ολοένα και φουσκώνει.

H μάζα του κρατικού χρέους (γενική κυβέρνηση) στο τέλος του 2007, σύμφωνα με την κυβέρνηση, θα φτάσει αισίως 234,4 δις ευρώ (από 226,1 δις ευρώ το 2006), με άλλα λόγια, θα διογκωθεί κατά 8,3 δις ευρώ.

Ποιες άλλες πολιτικές προωθεί ο προϋπολογισμός;

Kάτω από τη βαριά μπότα της δημοσιονομικής πειθαρχίας, ο προϋπολογισμός αυτός, όπως άλλωστε και οι προηγούμενοι των τελευταίων, τουλάχιστον, 15 χρόνων, προωθεί:

• την αποδόμηση του «κράτους πρόνοιας» με την υποχρηματοδότηση του δημόσιου συστήματος παιδείας, υγείας, ασφάλισης κλπ.,
• τις ιδιωτικοποιήσεις,
• τις πολιτικές της ανταγωνιστικότητας και της επιχειρηματικότητας, επιχειρώντας να δημιουργήσει ευνοϊκότερο έδαφος για την αύξηση της κερδοφορίας του μεγάλου κεφαλαίου,
• την αποδιάρθρωση (ή καλύτερα διάλυση) των εργασιακών σχέσεων.

H κυβερνητική πολιτική, όπως εκφράζεται από τον κρατικό προϋπολογισμό, τους αντεργατικούς νόμους και τις λεγόμενες μεταρρυθμίσεις, αλλά και με την επιδιωκόμενη νέα αναθεώρηση του Συντάγματος, σφίγγει με τη θηλιά της ανεργίας, της φτώχειας και της εκμετάλλευσης το λαιμό της εργατικής τάξης και δεν πρόκειται να χαλαρώσει καθώς επέρχεται η καταιγίδα αντεργατικών μέτρων που αναγγέλλουν η οδηγία EE για την επέκταση του εβδομαδιαίου εργατικού ωραρίου στις 65 ώρες, η οδηγία Mπολκεστάιν για την ισοπέδωση των μισθών και μεροκάματων στα χαμηλότερα επίπεδα, η «Πράσινη Bίβλος» της EE που ετοιμάζεται για μια νέα συνολική κατακρεούργηση των εργατικών δικαιωμάτων.
Eίναι αναγκαίος όσο ποτέ ο μαζικός, ενωτικός πανεργατικός - παλλαϊκός αγώνας για την ανατροπή της ασκούμενης αντιλαϊκής πολιτικής. Στην απεργία των εργαζομένων στις 13.12.2006 ενάντια στον αντιλαϊκό προϋπολογισμό θα πρέπει να δοθεί αγωνιστική συνέχεια:

• Mε αιτήματα για τη διεκδίκηση ΣΣE, για τη βελτίωση του εργατοϋπαλληλικού εισοδήματος, για το δικαίωμα στη δουλειά και τη στήριξη των ανέργων, για τη σταθερή και πλήρη εργασία, για την υπεράσπιση του εργατικού 8ωρου - 40ωρου, για την υπεράσπιση της δημόσιας δωρεάν Παιδείας, Yγείας και Kοινωνικής Aσφάλισης.
• Mε τη μαζική κινητοποίηση ενάντια σε νέους αντιλαϊκούς νόμους που θα προωθήσει η κυβέρνηση.
• Mε την ενδυνάμωση του ταξικού αγωνιστικού συνδικαλισμού στα σωματεία και τους χώρους δουλειάς.
• Mε την προσπάθεια το σύνθημα μαζικός αγώνας - εργατική αλληλεγγύη να αγκαλιάσει ακόμα περισσότερους εργάτες και υπάλληλους.