αυτόνομες ριζοσπαστικές
παρεμβάσεις – συσπειρώσεις
ιδιωτικών εκπαιδευτικών

ΓΙΑ ΤΟ 32ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΟΙΕΛΕ

Την ώρα που η κυβέρνηση ξεδίπλωνε την επίθεση της…

Μέσα στη διετία που πέρασε από το προηγούμενο συνέδριο της ΟΙΕΛΕ, η κυβέρνηση της ΝΔ, συνεχίζοντας στα βήματα των προηγούμενων του ΠΑΣΟΚ και υλοποιώντας τις βασικές κατευθύνσεις της Ε.Ε., έχει προχωρήσει σε μια συστηματική επίθεση ενάντια στους εργαζομένους:
• Θεσμοθέτησε την κατάργηση του 8ωρου και απελευθέρωσε το ωράριο λειτουργίας των καταστημάτων.
• Ξεκίνησε από τις τράπεζες τη νέα προσπάθεια αναδιάρθρωσης του ασφαλιστικού (μεγαλύτερα όρια συνταξιοδότησης – μικρότερες συντάξεις).
• Ανέτρεψε με νόμο τη μόνιμη και σταθερή απασχόλησης στις ΔΕΚΟ.
• Προχωράει σε νέο γύρο ιδιωτικοποιήσεων.
• Μεθοδεύει την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων ξεκινώντας από την ΟΤΟΕ.
• Προχώρησε στην ψήφιση αντιδραστικών νόμων στην εκπαίδευση: Εξίσωση των πτυχίων των ελληνικών ΑΕΙ με τα bachelor – Θεσμοθέτηση της αξιολόγησης των ΑΕΙ, δηλαδή της υποχρεωτικής συμμόρφωσής τους με τις απαιτήσεις των επιχειρήσεων.
• Εξήγγειλε νέα αντιδραστική αναθεώρηση του Συντάγματος, που περιλαμβάνει, εκτός των άλλων, την καθιέρωση των Ιδιωτικών ΑΕΙ, την οριστική κατάργηση της μονιμότητας στο δημόσιο, τη νομιμοποίηση της καταστροφής δασικών εκτάσεων.
• Επέμεινε σε μια κατεύθυνση αυταρχισμού και περιορισμού των δημοκρατικών ελευθεριών.
Σε αυτή την κίνησή της η κυβέρνηση δεν έχει μόνο την ενθουσιώδη υποστήριξη των βιομηχάνων, που απαιτούν για να μην κλείσουν τα επιδοτούμενα εργοστάσιά τους μισθούς πείνας και εργασιακές σχέσεις γαλέρας, αλλά και την ουσιαστική συναίνεση του ανοιχτά νεοφιλελεύθερου ΠΑΣΟΚ (του πολιτικού καθοδηγητή της Ενότητας για να μην ξεχνιόμαστε).

…η πλειοψηφία της ΟΙΕΛΕ συνέχιζε στον κατήφορό της…

Την ίδια ώρα και ο χώρος της ιδιωτικής εκπαίδευσης βρίσκεται στο στόχαστρο. Στα ιδιωτικά σχολεία, παρά τις θριαμβολογίες της ηγεσίας της ΟΙΕΛΕ, οι σχολάρχες πιέζουν συστηματικά για ανατροπές στο θεσμικό πλαίσιο. Στην πραγματικότητα, ήδη οι περιβόητες «θεσμικές κατακτήσεις» είναι κενό γράμμα για το μεγαλύτερο μέρος των συναδέλφων, ειδικά των νεώτερων που έχουν λίγες ώρες εβδομαδιαίο πρόγραμμα. Στα φροντιστήρια Μέσης Εκπαίδευσης έχουν προχωρήσει σε επανειλημμένες απόπειρες να αμφισβητήσουν νομικά τις συλλογικές συμβάσεις. Στα Κέντρα Ξένων Γλωσσών έγινε προσπάθεια να φτιαχτεί εργοδοτικό σωματείο-μαϊμού. Αλλά και γενικότερα, δεν θέλει ιδιαίτερη διορατικότητα για να καταλάβει κανείς πως όταν μεγάλες και ισχυρές Ομοσπονδίες όπως η ΟΤΟΕ βλέπουν κατακτήσεις τους να αμφισβητούνται, τότε τα πράγματα θα είναι πολύ χειρότερα για μια μικρότερη Ομοσπονδία όπως η ΟΙΕΛΕ. Θα περίμενε, επομένως, κανείς ότι η ΟΙΕΛΕ θα φρόντιζε για την αγωνιστική ετοιμότητα του κλάδου, θα αμφισβητούσε επιθετικά την κυβερνητική πολιτική, θα προετοίμαζε τον κλάδο για αποφασιστικές απεργιακές συγκρούσεις.
Αντί γι’ αυτά η ηγεσία της ΟΙΕΛΕ:
• Απέφυγε όπως ο διάβολος το λιβάνι οποιαδήποτε αμφισβήτηση της κυβερνητικής πολιτικής, ειδικά για το χώρο της εκπαίδευσης.
• Επέλεξε, σε σύγκρουση με όλο το εκπαιδευτικό κίνημα, να νομιμοποιήσει τον διάλογο-παρωδία του ΥΠΕΠΘ και να αναγορευτεί στον βασικό συνδικαλιστικό σύμμαχο της κυβέρνησης.
• Πρωτοστάτησε στην πρώτη προσπάθεια ίδρυσης ιδιωτικού ΑΕΙ στην Ελλάδα στηρίζοντας και στελεχώνοντας (με μια αγαστή συνεργασία ΠΑΣΟΚ – ΝΔ και ανανηψάντων του ΣΥΝ) το ΚΑΝΕΠ-ΓΣΕΕ.
• Καλλιέργησε συστηματικά στα ιδιωτικά σχολεία την απάθεια, την υποταγή με τους εργοδότες, την απουσία από οποιαδήποτε κινητοποίηση, προσφέροντας στους σχολάρχες αυτό ακριβώς που ήθελαν: Εργασιακή ειρήνη.
• Ασχολήθηκε με την ανακατανομή συνδικαλιστικών οφίτσιων, τη διαχείριση των συνδικαλιστικών απαλλαγών και των αμειβόμενων θέσεων στο ΙΝΕ και στο ΚΑΝΕΠ, τη συντήρηση ενός μηχανισμού που καμιά σχέση δεν έχει με την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζόμενων, αλλά πολύ περισσότερο παραπέμπει σε μια αντιδραστική νομενκλατούρα που καμιά σχέση δεν έχει με το συνδικαλισμό (ενίοτε και καμιά σχέση με σχολική τάξη εν γένει…)

Η λογική του κατήφορου είναι ο πάτος…

Το σχέδιο δράσης που προτείνει η πλειοψηφία της ΟΙΕΛΕ δείχνει ότι κάποιες φορές ο κατήφορος μπορεί να μην έχει τέλος:
• Χαιρετίζει ουσιαστικά την ίδρυση ιδιωτικών ΑΕΙ, μια από τις πιο αντιδραστικές ανατροπές των τελευταίων δεκαετιών και ένα καίριο πλήγμα στη δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση.
• Διεκδικεί την κατάργηση του πτυχίου ως μόνου κριτηρίου για την πρόσληψη σε ένα σχολείο, καθώς εισηγείται να γίνει η επιτυχία στο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ κριτήριο για την πρόσληψη σε ένα ιδιωτικό σχολείο. Με αυτό τον τρόπο έρχεται σε πλήρη σύγκρουση με το εκπαιδευτικό κίνημα που έχει αρνηθεί να θεωρήσει το διαγωνισμό ένα δίκαιο σύστημα διορισμών.
• Εισηγείται, ουσιαστικά, την απελευθέρωση των ξένων σχολείων, σπεύδει να διεκδικήσει την ακόμη μεγαλύτερη επέκταση της ιδιωτικής εκπαίδευσης (πόσο μάλλον όταν η υπουργός Παιδείας εξαγγέλλει πρόσβαση στα ιδιωτικά ΑΕΙ μέσω International Baccalaureate).
• Προτείνει να χαρατσωθούν με 1% των αποδοχών τους οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί για να καλυφθούν τα ελλείμματα του ΕΛΙΓΕ.
• Προτείνει να πάρουν οι σχολάρχες κρατικές και ευρωπαϊκές επιδοτήσεις για προγράμματα πρόσθετης διδακτικής στήριξης.
• Επιμένει στην ανάγκη διαλόγου και συναίνεσης και αποφεύγει οποιαδήποτε αναφορά σε κινητοποιήσεις.
Για να πούμε τα πράγματά με το όνομά τους: η ηγεσία της ΟΙΕΛΕ επιμένει στη λογική που χάραξε από τη δεκαετία του 1990 όταν, εν μέσω τεράστιων κινητοποιήσεων και την ώρα που χιλιάδες εκπαιδευτικοί συγκρούονταν με τα ΜΑΤ, χαιρέτιζε τη μεταρρύθμιση Αρσένη. Σήμερα, προσφέρει «γη και ύδωρ» στο Υπουργείο με την ελπίδα ότι δεν θα ανατραπούν οι περιβόητες «κατακτήσεις».
Δυστυχώς, όμως, αυτό οδηγεί στον αφοπλισμό του κλάδου. Το μόνο αποτέλεσμα θα είναι όταν έρθουν οι θεσμικές τομές και η κατάργηση του σημερινού καθεστώτος για τα ιδιωτικά σχολεία, να μην μπορεί να γίνει ούτε μια 24ωρη απεργία, να μην μπορεί να υπάρχει καμιά ουσιαστική αντίδραση.
Οι κατακτήσεις, χωρίς κινητοποίηση και πολιτική λογική σύγκρουσης, εύκολα μένουν στα χαρτιά και τότε η βάση του κλάδου, που δεν έχει την πολυτέλεια που έχουν τα στελέχη της Ενότητας να βολευτεί στη ΓΣΕΕ, στα ΚΑΝΕΠ, στο ΙΝΕ κ.λπ., θα αντιμετωπίσει τις απολύσεις, την ανεργία και το ρεβανσισμό των εργοδοτών.

...όσο δεν αναδεικνύεται μια μάχιμη αγωνιστική ταξική προοπτική

Την ίδια ώρα η Ενότητα απολαμβάνει μέσα στο χώρο ειδικά των ιδιωτικών σχολείων μια σχετική απουσία αντιπολίτευσης. Η Ανανεωτική έδειξε ότι τελικά δεν μπόρεσε να αποκόψει πλήρως τον ομφάλιο λώρο που τη συνέδεε με τον πολιτικό και ιδεολογικό κατήφορο της Ενότητας και τη λογική της συναίνεσης. Δεν είναι τυχαίο ότι παλινωδεί προς ανοιχτά εκσυγχρονιστικές θέσεις και αποκηρύσσει στην πράξη μια προηγούμενη γραμμή σύγκρουσης με την Ενότητα. Όσο για την ΑΣΚ, παρά τις ορθές θέσεις που παίρνει σε πολιτικό επίπεδο, εντούτοις καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από τη ευρύτερη πολιτική του ΠΑΜΕ: γενικόλογη καταγγελία, περιχαράκωση, έμφαση στην κομματική καταγραφή.

Να διαλέξουμε το δρόμο το λιγότερο περπατημένο

Είναι αλήθεια ότι στις μέρες μας όσοι ακούν τη λέξη συνδικαλισμός, ο νους τους πάει στην συνδιαλλαγή και το ξεπούλημα των εργατικών συμφερόντων. Μόνο που αυτό δεν είναι μονόδρομος. Στο ίδιο το εσωτερικό της ομοσπονδίας δεν υπάρχει μόνο η ανοιχτή συμπόρευση της πλειοψηφίας της ΟΙΕΛΕ με τους φορείς της εξουσίας. Υπάρχει και το παράδειγμα του χώρου των φροντιστηρίων, όπου δοκιμάζεται μια διαφορετική κατεύθυνση, που συνδυάζει την επιμονή σε μια αντικαπιταλιστική οπτική με την καθημερινή δουλειά, τη σύγκρουση με κυβέρνηση και εργοδοσία, τη θεώρηση των εργαζόμενων ως συναδέλφων και συναγωνιστών και όχι ως «κουκιών» ανά διετία, μια κατεύθυνση που έχει πετύχει πραγματικές νίκες σε ένα χώρο πολύ δύσκολο. Δεν είναι τυχαίο ότι το ρεύμα των Παρεμβάσεων- Συσπειρώσεων κατεξοχήν συνδέθηκε με αυτή την προσπάθεια.
Όμως, δεν μείναμε μόνο σε αυτό. Με συνέπεια δοκιμάσαμε και μέσα στην ομοσπονδία μια γραμμή σύγκρουσης με τη συναλλαγή και την υποταγή: Καταγγείλαμε την ενδοτική στάση της ηγεσίας της ΟΙΕΛΕ απέναντι στο Υπουργείο. Μιλήσαμε από την αρχή και με στοιχεία για το ΚΑΝΕΠ ως αντιδραστική ρύθμιση. Καταγγείλαμε τη λογική που θέλει τις συνδικαλιστικές άδειες ένα εργαλείο διαμόρφωσης συσχετισμών. Δείξαμε ενεργό αλληλεγγύη σε άλλους συλλόγους και στηρίξαμε το μεγάλο αγώνα του Βύρωνα. Επιμείναμε σε μια κατεύθυνση κοινής αγωνιστικής στάσης όλων των δυνάμεων της Αριστεράς.
Κατεβήκαμε στις εκλογές του ΣΙΕΛ ως ένα πρώτο βήμα για να εκφραστεί όλο εκείνο το πολύμορφο δυναμικό μέσα στα ιδιωτικά σχολεία που αρνείται τους εκβιασμούς των εργοδοτών, δεν μπορεί να καταπιεί τη συναίνεση της ΟΙΕΛΕ σε αντιεκπαιδευτικές νεοφιλελεύθερες πολιτικές και παιδαγωγικές, και δεν χωρά στις παρατάξεις της επίσημης Αριστεράς.
Και ερχόμαστε εδώ όχι απλώς για να κατοχυρώσουμε μια παρουσία, αλλά πάνω από όλα για να προτείνουμε ένα δρόμο αγωνιστικής εξόδου από την κρίση της ΟΙΕΛΕ και την πραγματική απειλή για τα εργασιακά δικαιώματα του κλάδου, γνωρίζοντας ότι σε αυτή την αγωνία μας δεν είμαστε μόνοι:

Προτείνουμε για το συνέδριο:

• Να υπάρξει συνολική καταδίκη της κυβερνητικής πολιτικής της λιτότητας, των ιδιωτικοποιήσεων, της ελαστικής εργασίας.
• Να υπάρξει ρητή και σαφής απόφαση του Συνεδρίου ενάντια σε οποιαδήποτε συνταγματική αναθεώρηση για ιδιωτικά ΑΕΙ. Παράλληλα, να επανέλθει η πάγια θέση της ΟΙΕΛΕ για κατάργηση κάθε μορφής ιδιωτικής εκπαίδευσης.
• Να δηλωθεί η άρνηση της ΟΙΕΛΕ απέναντι στο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ και να επιμείνουμε ότι τίποτε δεν πρέπει να αλλάξει ως προς τα τυπικά κριτήρια για την πρόσληψη σε ιδιωτικό σχολείο.
• Να πάρουμε απόφαση ότι αρνούμαστε να απελευθερωθεί η λειτουργία των ξένων σχολείων – όχι στην παιδεία των «πρεσβειών».
• Απαιτούμε τα ελλείμματα του ΕΛΙΓΕ να πληρώσουν εργοδότες και κράτος.
• Να κάνει η ΟΙΕΛΕ κεντρικό ζήτημα της επόμενης περιόδου τη μάχη των συλλογικών συμβάσεων, στηρίζοντας με κάθε τρόπο τα σωματεία στην προσπάθειά τους να κατοχυρώσουν το δικαίωμα στη σύναψη των συλλογικών συμβάσεων.
• Να πούμε όχι σε κάθε είδους επιδότηση των προγραμμάτων πρόσθετης στήριξης.
• Να καταγγείλουμε το διάλογο – παρωδία και να πάρουμε σαφή θέση ενάντια στα αντιεκπαιδευτικά νομοσχέδια της κυβέρνησης.
• Να προβάλλουμε ξανά την απαίτηση για μόνιμη και σταθερή εργασία στα ιδιωτικά σχολεία. Να αγωνιστούμε όχι μόνο για την τήρηση του υπάρχοντος πλαισίου, αλλά και για να περιοριστεί πραγματικά το διευθυντικό δικαίωμα στα ιδιωτικά σχολεία και να καταργηθεί κάθε δυνατότητα αναιτιολόγητων απολύσεων ή με επίκληση της «διαταραχής εκπαιδευτικού κλίματος».
• Να επιμείνουμε στο δρόμο του μαχητικού συνδικαλιστικού αγώνα, της λειτουργίας των συλλόγων με κέντρο τις Γενικές Συνελεύσεις, των αποφασιστικών απεργιακών συγκρούσεων, της καθημερινής αντιπαράθεσης με την εργοδοσία.
• Να δοκιμάσουμε μορφές ενότητας στη δράση όλων των αγωνιστικών δυνάμεων μέσα (και έξω) από την ΟΙΕΛΕ, σε σύγκρουση με τις λογικές της υποταγής, της συναίνεσης και της συνεχούς συνδιαλλαγής με την εξουσία που σήμερα ηγεμονεύουν.