αυτόνομες ριζοσπαστικές

παρεμβάσεις - συσπειρώσεις

ιδιωτικών εκπαιδευτικών

Απολογισμός του 32^ου συνεδρίου της ΟΙΕΛΕ

Πραγματοποιήθηκε το Σαββατοκύριακο 11 και 12 Φλεβάρη το 32^ο Συνέδριο της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών Ελλάδας (ΟΙΕΛΕ), μέλος της οποίας είναι και ο ΣΕΦΚ. Με το συνέδριο αυτό έκλεισε διετία στην οποία η πλειοψηφία του ΔΣ της ΟΙΕΛΕ συστηματικά απέφυγε την ουσιαστική αντιπαράθεση τόσο με την κυβερνητική πολιτική όσο και με την πραγματική κατάσταση στην ιδιωτική εκπαίδευση. Αντίθετα, αυτό που σφράγισε τα πεπραγμένα της πλειοψηφούσας παράταξης της «Ενότητας» ήταν:

·       η συναίνεση στον πυρήνα της κυρίαρχης εκπαιδευτικής πολιτικής,

·       η αποφυγή οποιασδήποτε σύγκρουσης με το Υπουργείο Παιδείας,

·       η συμβολή στην ίδρυση του πρώτου εν δυνάμει ιδιωτικού ΑΕΙ (της «Ακαδημίας Εργασίας» της ΓΣΕΕ),

·       η συστηματική συμμετοχή (μέχρι τέλους...) στην παρωδία «διαλόγου» του Υπουργείου Παιδείας σε σύγκρουση με όλο το υπόλοιπο εκπαιδευτικό κίνημα που τον κατήγγειλε

·       η ενασχόληση όχι με τα προβλήματα του κλάδου αλλά με την ανακατανομή συνδικαλιστικών οφίτσιων (συνδικαλιστικές άδειες, αμειβόμενες θέσεις στο ΙΝΕ και το ΚΑΝΕΠ κ.λπ.).

Ακόμη και μέσα στο ίδιο το συνέδριο οι εκπρόσωποι της πλειοψηφίας υπερασπίστηκαν τη λογική «χειροκροτούμε κάθε κυβέρνηση, ζητιανεύουμε να μην πειραχτούν οι ρυθμίσεις για τα ιδιωτικά σχολεία» και υποστήριξαν την αντίληψη ότι η ΟΙΕΛΕ «κερδίζει όχι επειδή αγωνίζεται, αλλά επειδή πείθει». Και βέβαια αυτή η αντίληψη για τους αγώνες θα ήταν μια γραφική αφέλεια, εάν δεν αφορούσε χιλιάδες συναδέλφους, οι οποίοι αυτή τη στιγμή αντιμετωπίζουν το ρεβανσισμό των σχολαρχών. Γιατί δεν μπορούμε να παραβλέψουμε την σημερινή πραγματικότητα των εκπαιδευτικών στα ιδιωτικά σχολεία:

·       μειωμένα ωράρια,

·       διορισμοί αναπληρωτών,

·       εργασία χωρίς διοριστήρια,

·       πολλές ώρες σε φροντιστηριακά μαθήματα που δεν αναγνωρίζονται ως προϋπηρεσία,

·       εργασιακή περιπλάνηση σε πολλούς εργοδότες σχεδόν σε όλο το φάσμα της ιδιωτικής εκπαίδευσης,

·       κατακερματισμένη εργάσιμη μέρα που διαρκεί από το πρωί έως αργά το βράδυ, με σοβαρές συνέπειες στην ποιότητα της ζωής τους αλλά και του εκπαιδευτικού τους έργου.

Ως αποτέλεσμα των παραπάνω, για τη μεγάλη πλειοψηφία των ιδιωτικών εκπαιδευτικών και ιδιαίτερα των νεώτερων, η θεσμική κατοχύρωση είναι σήμερα κενό γράμμα.

Ακόμη και με αυτά τα δεδομένα θα περίμενε κανείς ότι η πλειοψηφία της ΟΙΕΛΕ θα αντιλαμβάνονταν την κρισιμότητα της περίστασης και θα συνειδητοποιούσαν πως όταν μεγάλες και ισχυρές ομοσπονδίες όπως η ΟΤΟΕ βρίσκονται στο «μάτι του κυκλώνα», λογικό είναι να περιμένει κανείς ανατροπές και στην ιδιωτικών εκπαίδευση καθώς οι ιδιοκτήτες τους εντείνουν την πίεση για απελευθέρωση των απολύσεων και την ακύρωση των όποιων κατακτήσεων. Και όμως, οι βασικές πλευρές που πρότεινε η πλειοψηφία ήταν η συνέχεια του προηγούμενου κατήφορου: αποδοχή των ιδιωτικών ΑΕΙ, συναίνεση στην απελευθέρωση των ξένων σχολείων, διεκδίκηση κρατικών και ευρωπαϊκών επιδοτήσεων για τα ιδιωτικά σχολεία, μεταφορά στις πλάτες των ιδιωτικών εκπαιδευτικών μέρους του κόστους για άδειες μητρότητας και εκπαιδευτικές άδειες, αναγόρευση του ΑΣΕΠ σε τυπική προϋπόθεση για την πρόσληψη σε ιδιωτικά σχολεία. Ούτε πρέπει να μας διαφύγει ότι «Ενότητα» και ΔΑΚΕ κινήθηκαν επί της ουσίας ως ενιαίο μπλοκ, κάτι που αποτυπώθηκε και στο γεγονός ότι η 4^η σε επίπεδο Δ.Σ. ΟΙΕΛΕ ΔΑΚΕ, αναρριχήθηκε στην 2^η θέση στην κάλπη της ΓΣΕΕ, κερδίζοντας και τον τρίτο εκπρόσωπο στο συνέδριο της συνομοσπονδίας.

Όσο για αυτό που κάποιες δεκαετίες πριν ήταν το ισχυρό σημείο της ΟΙΕΛΕ, δηλαδή τον κριτικό λόγο για την εκπαίδευση, αυτό που κυριάρχησε ήταν τα εκσυγχρονιστικά φληναφήματα των ερευνών του ΚΑΝΕΠ και του ΙΝΕ, και η απουσία οποιασδήποτε αμφισβήτησης ως προς το τι και πώς διδάσκεται μέσα στις σχολικές τάξεις.

Και σαν μην έφταναν όλα αυτά επιδίωξη της πλειοψηφίας ήταν να υπάρχει μια ελεγχόμενη και αφυδατωμένη διαδικασία, με την καινοφανή ιδέα της ψήφισης του σχεδίου δράσης με ...μυστική ψηφοφορία (με τις διαφωνίες να καταγράφονται με «ναι» και «όχι» σε έντυπο που θύμιζε γκάλοπ) και χωρίς συζήτηση. Όσο για τη δημοκρατική ευαισθησία της πλειοψηφίας, αυτή αποτυπώθηκε στον αποκλεισμό ενός πρωτοβάθμιου σωματείου (των εργαζομένων στα ΙΕΚ), το οποίο ενώ έκανε κανονικά εκλογές για αντιπροσώπους, αποκλείστηκε επειδή ο πρόεδρός του επέλεξε να μη συμμετέχει γιατί δεν του πήγε καλά η απόπειρα συνδιαλλαγής με τις κυρίαρχες παρατάξεις. Χαρακτηριστικός ήταν ο βίαιος τρόπος που τελείωσε η πρώτη μέρα του συνεδρίου, με το «έτσι θέλω» κλείσιμο των μικροφώνων, ώστε να διακοπεί η συζήτηση που είχε ανοίξει για το θέμα αυτό έπειτα από έντονες πιέσεις. 

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι μέσα στο συνέδριο εκφράστηκε καθαρά ότι μέσα στην ιδιωτική εκπαίδευση αναδεικνύονται δύο κόσμοι:

·       Από τη μια, ένα δυναμικό το οποίο προσκολλάται στην Ενότητα (ή τη ΔΑΚΕ) ακριβώς γιατί το ενδιαφέρουν αυτά που προβάλλει ως «κεκτημένα»: επαγγελματική ανέλιξη μέσω της προσκόλλησης στους ιδιοκτήτες των σχολείων (με ταυτόχρονη έγκαιρη αξιοποίηση κάθε δυνατότητας μεταπήδησης στο δημόσιο σχολείο), πρόσβαση σε διευθυντικές θέσεις, θέσεις σχολικών συμβούλων, διάφορες παραλλαγές αργομισθίας (συνδικαλιστικής ή «ερευνητικής»). Αυτή είναι και η υλική βάση της ιδεολογικής μετάλλαξης της ΟΙΕΛΕ σε ένα μηχανισμό υποστήριξης των αναδιαρθρώσεων και της ιδιωτικής εκπαίδευσης.

·       Από την άλλη, όλος ο κόσμος της εργασιακής περιπλάνησης, της εργασιακής ανασφάλειας, είτε αυτό αφορά τα φροντιστήρια είτε τις θέσεις αναπληρωτών στα ιδιωτικά σχολεία ή τα διοριστήρια με μειωμένο ωράριο. Αυτό το δυναμικό, ακόμη και όταν συγκυριακά και υπό την πίεση της ανασφάλειας διατηρεί αυταπάτες ότι σήμερα η πλειοψηφία της ΟΙΕΛΕ μπορεί να εγγυηθεί μια σχετική καλυτέρευση της ζωής του (κάτι που εξηγεί και τα εντυπωσιακά εκλογικά αποτελέσματα της «Ενότητας»), αναζητά σήμερα μια διαφορετική αγωνιστική κατεύθυνση.

Ταυτόχρονα, στο Συνέδριο καταγράφηκαν και τα όρια της κατεύθυνσης και των παρατάξεων της επίσημης Αριστεράς, παρότι μέχρι ακόμη και τη δεκαετία του 1990 είχαν πολύ μεγάλη παρουσία και επιρροή μέσα στην ΟΙΕΛΕ.

·       Η Ανανεωτική Κίνηση (ΣΥΡΙΖΑ), δεν μπόρεσε να διατυπώσει μια συνολικότερη αμφισβήτηση του πυρήνα της κατεύθυνσης της ΟΙΕΛΕ τα τελευταία χρόνια, πόσο μάλλον όταν για χρόνια αποτελούσε κομμάτι της «Ενότητας». Αυτό μπορεί να εξηγήσει και τις παλινωδίες σε σχέση με την κλίμακα της πολεμικής απέναντι στην «Ενότητα» και τις αντιφατικές πολιτικές θέσεις, όπως ότι ιστορικά στελέχη καταψήφισαν την πρόταση να επανέλθει η θέση για κατάργηση της ιδιωτικής εκπαίδευσης.

·       Η ΑΣΚ (ΠΑΜΕ), παρέμεινε επίσης εγκλωβισμένη στα όρια της τακτικής του ΠΑΜΕ και μιας γενικής και συχνά γενικόλογης καταγγελίας, προκρίνοντας την πολιτική καταγραφή περισσότερο και λιγότερο τη διαμόρφωση ενός ευρύτερου αγωνιστικού μπλοκ μέσα στο συνέδριο.

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση η παρέμβαση των αυτόνομων ριζοσπαστικών παρεμβάσεων - συσπειρώσεων ιδιωτικών εκπαιδευτικών, σε συντονισμό και με τους άλλους συνέδρους της αριστεράς, κατάφερε σε μεγάλο βαθμό να ανατρέψει το κλίμα, να αναδείξει την ανάγκη μιας άλλης αγωνιστικής παρέμβασης, να συμβάλει ώστε να υπάρξουν και αγωνιστικές αποφάσεις από το Συνέδριο:

·       Για την δράση ενάντια στην κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων,

·       για τον αγώνα για δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση για όλους,

·       για την κατάργηση των τρομονόμων και του καθεστώτος παρακολούθησης

·       ενάντια στο «αντικομμουνιστικό μνημόνιο», 

·       ενάντια στο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ και υπέρ του πτυχίου ως του μόνου κριτηρίου για την εργασία στην εκπαίδευση,

·       για τη δυνατότητα του «Βύρωνα» (σωματείο καθηγητών ξένων γλωσσών) να πάρει χαρακτήρα κλαδικού σωματείου,

·       για την αλληλεγγύη στον αγώνα των τραπεζοϋπαλλήλων και

·       την ανάγκη κοινού αγώνα με τους εκπαιδευτικούς του δημοσίου.

Η παρέμβαση αυτή προσπάθησε να εκφράσει και μέσα στο συνέδριο τη δυναμική μιας δουλειάς που γίνεται στο χώρο της ιδιωτικής εκπαίδευσης.

·       Την προσπάθεια να δοκιμαστεί στην πράξη, και με μαζικά αποτελέσματα, μια διαφορετική αντίληψη αγωνιστικού συνδικαλισμού στο ΣΕΦΚ όλο το προηγούμενο διάστημα, κάτι που φάνηκε και στη σημαντική αύξηση των ψηφισάντων στις εκλογές του 2005.

·       Την προσπάθεια να έχουμε μια παρέμβαση σε επίπεδο Δ.Σ. ΟΙΕΛΕ που συνδύασε τη σαφή και οξεία πολεμική στην πλειοψηφία της ΟΙΕΛΕ σε όλες τις επιλογές της (συμβάλλοντας έτσι και στην όξυνση αντιθέσεων στο εσωτερικό της), με την ταυτόχρονη αποφυγή της λογικής «του γκρινιάρη στη γωνία», επιλέγοντας να αναλάβουμε πραγματικό μέρος της ευθύνης συγκεκριμένων πεδίων παρέμβασης της ομοσπονδίας (ειδικά σε σχέση με τα φροντιστήρια) και δοκιμάζοντας στην πράξη πρακτικές κοινής αγωνιστικής δράσης με τις άλλες παρατάξεις της Αριστεράς, όχι στη βάση κάποιας γενικής αναγκαιότητας για «ενότητα της Αριστεράς», αλλά με το κριτήριο των αναγκών του μαζικού κινήματος και της αποτελεσματικής απάντησης στην επίθεση κυβέρνησης-εργοδοσίας.

·       Το σημαντικό γεγονός της για πρώτη φορά εκλογικής παρουσίας και στο χώρο των ιδιωτικών σχολείων, που έδειξε ότι υπάρχουν πραγματικές δυνατότητες παρέμβασης και ότι η ριζοσπαστική αριστερά μπορεί να έχει απήχηση και αποτελέσματα και σε δύσκολους κοινωνικούς χώρους.

Είναι σαφές ότι η εκλογική ενίσχυση μέσα στο συνέδριο και η εκλογή δύο αντιπροσώπων στο Δ.Σ. της ΟΙΕΛΕ δίνει πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες:

·       για την παρέμβαση στην Ομοσπονδία σε πανελλαδική κλίμακα,

·       για την ενίσχυση της προσπάθειας συνδικαλιστικής παρέμβασης στα φροντιστήρια σε όλη την Ελλάδα,

·       για τη συσπείρωση και την παρέμβαση ενός αγωνιστικού δυναμικού και μέσα στα ιδιωτικά σχολεία,

·       για το συντονισμό με τις παρεμβάσεις-συσπειρώσεις-κινήσεις στους άλλους χώρους της εκπαίδευσης.

Τα αποτελέσματα του Συνεδρίου