Συνάδελφοι, πραγματικά νιώθω αρκετή θαλπωρή σε αυτό το ζεστό χώρο και νομίζω ότι όλοι μας χθες, μια και πιστεύω ότι ως συνδικαλιστικά στελέχη όλοι θα ήμασταν εκεί, ζήσαμε την εφιαλτική κατάσταση στο Σύνταγμα στην πορεία, όταν το φοιτητικό και το εκπαιδευτικό κίνημα δίνει μια μεγαλειώδη μάχη που κρατάει εδώ και ένα χρόνο κοντά, δυστυχώς όμως χωρίς τη συμμετοχή του συνδικαλιστικού κινήματος της ΓΣΕΕ. αλλά και της ΑΔΕΔΥ.

Το εκπαιδευτικό κίνημα δεν έχει συνδικαλιστική μορφή; Δεν έχει συνδικαλιστική οντότητα: Δεν δίνει μια μάχη για όλη τη κοινωνία: Αυτό είναι θέμα συζήτησης για το Πολύκεντρο; Για να δούμε. Ζούμε μια πραγματικά επέλαση της βαρβαρότητας. Αυτό είναι δεδομένο. Το ζούμε όχι μόνο εδώ, αλλά μπορώ να πω σε πολύ πιο έντονη μορφή σε διεθνές επίπεδο, όταν πάνω από το μισό του πλανήτη ζει σε συνθήκες εξαθλίωσης με μισθούς 1 και 1,5 δολάριο την ημέρα και προσπαθούν να επιβιώσουν για να στηριχθεί το κέντρο του καπιταλισμού.

Η βαρβαρότητα όμως είναι και εδώ μέσα στη χώρα μας. 600 € μισθός. Δεν είναι μισθός εξαθλίωσης; Τα συνδικαλιστικά στελέχη και στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα τι κάναμε για να εμποδίσουμε αυτήν την κατάσταση; Δεν μπορεί να πει κανείς ότι ζει εργαζόμενος με 600€. Εάν όμως στο πίσω μέρος του κεφαλιού του έχει την απάντηση να κάνει κι άλλη δουλειά τότε πράγματι είναι βαρβαρότητα. Έχουμε φτάσει σε ένα επίπεδο να δουλεύουμε 12 και 14 ώρες δηλαδή, για να επιβιώσουμε. Τι έχει να ζηλέψει το 1800 που ανέφερε πριν ο καθηγητής ο Κύριος Μουζέλης; Και απέναντι σε όλα αυτά δυστυχώς δεν άκουσα ούτε μια λέξη από τους αναγνωρισμένους κατά τα άλλα ομιλητές. Πού βρίσκεται η ταξικότητα του συνδικαλιστικού κινήματος;

Έμαθα ότι πρέπει να αγωνιστούμε για την επιμόρφωσή μας, να μάθουμε τεχνικά, διοικητικά και μια σειρά άλλα ζητήματα. Ποιος θα μας διδάξει όμως ότι ανήκουμε στην εργατική τάξη, στους εργαζόμενους και έχουμε αντιμέτωπο το κεφάλαιο από την άλλη μεριά. Διδάσκεται αυτό;

Νομίζω ότι εάν ο προσανατολισμός του συνδικαλιστικού κινήματος είναι αυτός που είναι και σήμερα, με όσες επιμορφώσεις κι αν γίνουν δεν θα ανέβει σε διψήφιο αριθμό ο συνδικαλισμένος εργάτης στον ιδιωτικό τομέα. Εάν δεν δει αγώνες που να ξεκινάνε από τη πραγματική διάθεση για ανατροπές. Και όταν λέω ανατροπές, ανατροπή είναι το να ζητάς 1400 € μισθό όταν ο εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα παίρνει 600 €.

Όταν ζητάμε να ζούμε από το μισθό μας και αυτός να είναι πραγματικά σε ένα αξιοπρεπές επίπεδο, αλλά και όταν ζητάμε να έχουμε ελεύθερο χρόνο σαν εργαζόμενοι, σαν πολίτες, αυτά είναι θέματα που απαιτούν τεχνική για να τα διεκδικήσουμε; Πιστεύω ότι όχι. Έχει ανάγκη ο εργαζόμενος πληροφόρησης; Τεράστια! Τεράστια ανάγκη πληροφόρησης. Γιατί η πληροφορία σήμερα είναι το πιο φτηνό πράγμα, αλλά ο τρόπος που διατίθεται την καθιστά άχρηστη. Το ερώτημα είναι κάθε φορά ποιος και γιατί. Ποιος θα μας ενημερώσει και γιατί θα μας ενημερώσει; Να πω ότι το συνδικαλιστικά στελέχη σήμερα με άλλα κριτήρια πέραν της ταξικότητάς τους αναδεικνύονται; Το ζούμε καθημερινά. Εάν είσαι καλός κομματικός εύκολα ανεβαίνεις, κατακτάς θέσεις, γίνεσαι και πρωθυπουργός άμα λάχει. Αυτό είναι που θέλουμε; Αυτό δηλαδή, είναι που μας λείπει; Το πώς θα αναδειχτούμε σε αυτή την εξελικτική διαδικασία; Τι κάνουν τα συνδικαλιστικά όργανα, ξεκινώντας από την ΑΔΕΔΥ, φτάνοντας στις Ομοσπονδίες, αλλά και κυρίως η ΓΣΕΕ; Πραγματικά δεν απόρησα που άκουσα το συνάδελφο τον Παναγόπουλο, αλλά με στενοχώρησε πάρα πολύ η ομιλία του που δεν είχε κανένα στοιχείο εργατικής αντίληψης. Σαν ένας τεχνοκράτης του Υπουργείου για θέματα Δημόσιας Διοίκησης που μας συμβουλεύει να επιμορφωθούμε. Τέτοιο συνδικαλισμό τι να τον κάνουμε: Εμείς θέλουμε συνδικαλισμό του χθες. Το χθες μπορεί να ξεκινάει από το 1800, αλλά το χθες ήταν και χθες κυριολεκτικά. Ένα συνδικαλισμό που θα είναι μπροστά, Θα διεκδικεί, θα ανατρέπει. Δύο κουβέντες μόνο για το εκπαιδευτικό, γιατί είναι και η ειδικότητά  μου. Δεν είναι έτσι ακριβώς τα πράγματα κύριε καθηγητά. Δεν είναι μόνο ότι οι φτωχοί δεν σπουδάζουν, γιατί απλά το σύστημα είναι έτσι.

Προτάσεις υπάρχουν. Ένα σημαντικό κομμάτι του συνδικαλιστικού κινήματος μιλάει για ενιαία δωδεκάχρονη εκπαίδευση, μιλάει για ενιαία πανεπιστημιακή μόρφωση και εκπαίδευση και μιλάει για ελεύθερη πρόσβαση στα πανεπιστήμια μέσα σε όλο αυτό το πλαίσιο όμως. Αυτό δεν διασφαλίζει τη δυνατότητα στον εργάτη να σπουδάσει το παιδί του;

Γιατί όμως τα συνδικαλιστικά στελέχη μέχρι σήμερα δεν διεκδίκησαν αυτό που άκουσα πριν; Το να είναι πράγματι δωρεάν η εκπαίδευση! Γιατί δεν διεκδίκησαν να υπάρχουν φοιτητικές εστίες σε όσες περιοχές υπάρχουν Πανεπιστήμια; Γιατί δεν διεκδίκησαν μέχρι τώρα απαλλαγή φορολογική για τα χαμηλόμισθα στρώματα ώστε να μπορούν να σπουδάζουν τα παιδιά τους; Υπήρξε έλλειψη συνδικαλιστικής γνώσης; Μάλλον έλλειψη βούλησης ήταν!

Και εάν πράγματι μας απασχολεί, εάν θέλουμε πραγματική επιμόρφωση, τότε ας αποφασίσουμε πρώτα αγώνες και να είστε σίγουροι όπως η πραγματικότητα το έχει δείξει ότι μέσα από τους αγώνες βγαίνουν συνδικαλιστές, μέσα από τους αγώνες βγαίνουν πραγματικοί άνθρωποι που θα παλέψουν για το μεροκάματο, για να συμπαρασταθούν και να μπούνε μπροστά από τους εργάτες. Ευχαριστώ πολύ.