Η
διαδικασία κρίσης των υποψήφιων
διευθυντών ολοκληρώθηκε με την
περιβόητη συνέντευξη, κατά την
οποία, μετά από πλειοψηφική
απόφαση του Δ.Σ. της ΕΛΜΕ, οι
αιρετοί ακολούθησαν κοινή γραμμή
και έτσι, για πρώτη φορά
αποδεσμεύτηκαν από τη διαδικασία
της αξιολόγησης, που
ακολουθούσαν πιστά και σε
αντίθεση με την πdγια
θέση του κλάδου κατά της
αξιολόγησης.
Με τον τρόπο αυτό, αποδείχθηκε
σαπουνόφουσκα η «αξιοκρατία» που
επαγγελλόταν η ΔΑΚΕ! Καμιά
ψευδαίσθηση δεν έχουμε για
το
τι ακριβώς εννοούν, όταν
μιλούν για αξιοκρατία,
διαφάνεια, αντικειμενικότητα.
Άλλωστε, πριν ακόμα ολοκληρωθούν
οι κρίσεις, κυκλοφορούσαν ήδη οι
φήμες για τοποθέτηση κάποιων
υποψηφίων σε συγκεκριμένα
σχολεία.
Τα επίσημα αποτελέσματα
ανακοινώθηκαν μετά από δύο
μέρες, την Πέμπτη 1/11.
Όμως:
Τη Δευτέρα 5/11 έγινε γνωστό πως
η διοίκηση δεν έστειλε στα
σχολεία εγκύκλιο, με ημερομηνία
19-10-2007 (αλλά φρόντισε να
γίνει γνωστή επιλεκτικά), που
έδινε δικαίωμα στους υποψηφίους
να διαγράψουν επιλογές τους. -
Πρώτη παρατυπία!
Δεν κοινοποιήθηκε ούτε στα
σχολεία, ούτε στους αιρετούς,
άλλη εγκύκλιος, με ημερομηνία
22-10-2007, και σύμφωνα με την
οποία υπήρχε ανακοινοποίηση στο
ορθό, που τροποποιούσε την
προηγούμενη εγκύκλιο, όσον αφορά
τον τρόπο αλλαγής των
προτιμήσεων των υποψηφίων
διευθυντών. - Δεύτερη παρατυπία!
'Ετσι, η αρχική επίσημη
ανακοίνωση των τοποθετήσεων των
διευθυντών αποσύρθηκε, κατόπιν
της αποκάλυψης των εγκυκλίων,
ενώ οι φήμες στα σχολεία
οργιάζουν.
Συνάδελφοι
Εμείς στην Παρέμβαση θεωρούμε
πως αυτά που συμβαίνουν με τις
τοποθετήσεις των διευθυντών,
επιβεβαιώνουν την άποψή μας για
μη συμμετοχή των αιρετών σε
αυτές τις διαδικασίες. Η
συμμετοχή τους τόσα χρόνια
μετρίαζε ή συγκάλυπτε ηθελημένα
ή αθέλητα τους χειρισμούς της
διοίκησης.
Παρόλα αυτά και σήμερα
γεννιούνται εύλογα ερωτηματικά,
στα οποία οι αιρετοί οφείλουν να
απαντήσουν:
Περιμένουμε
να δοθούν εξηγήσεις δημόσια στον
κλάδο. Θεσμικά βρίσκονται εκεί
για να καταγγέλλουν και αυτό
όφειλαν και οφείλουν να κάνουν
και τώρα. Από τη θέση τους,
πρέπει να κάνουν τον κάθε
συνάδελφο να μην αισθάνεται
έρμαιο της διοικητικής
αυθαιρεσίας.
Ο εκπαιδευτικός καταξιώνεται
μέσα στην τάξη και από τη
γενικότερη προσφορά του στο
σχολείο και όχι μέσα από
στημένες συνεντεύξεις. Η
διαδικασία κρίσης των διευθυντών
είναι καταδικασμένη στη
συνείδησή μας! Η εκπαιδευτική
πολιτική που στοχεύει να
συρρικνώσει το δημόσιο σχολείο,
αναζητά τους κατάλληλους
στυλοβάτες στο στελεχικό
δυναμικό. Εμείς στο χώρο του
σχολείου μπορούμε και οφείλουμε
να την ανατρέψουμε.
Επαναλαμβάνουμε για άλλη μία
φορά πως η δημοκρατία στο
σχολείο διασφαλίζεται από τους
μαχητικούς συλλόγους
διδασκόντων, των οποίων τα μέλη
ξέρουν να λειτουργούν με
παιδαγωγική ευαισθησία,
επιστημονική ευθύνη και
συναδελφική αλληλεγγύη.
Για το σχολείο των αναγκών και
των οραμάτων μας!
Κέρκυρα, Νοέμβρης 2007.