Ο ΝΕΟΣ ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΙΣΜΟΣ

ΚΙ Η …ΔΑΝΕΙΣΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΥΠΕΠΘ

 

Συναδέλφισσα/-ε

Ήδη από τον περασμένο Δεκέμβρη γράφαμε για διάφορες «πρωτοβουλίες» που πήραν οι νέοι σχολικοί σύμβουλοι με στόχο την υλοποίηση πτυχών του αντιδραστικού θεσμικού πλαισίου για την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού, το οποίο έχει καταδικαστεί από τα δύο τελευταία συνέδρια της ΟΛΜΕ και από το εκπαιδευτικό κίνημα συνολικά.

Το τελευταίο κρούσμα της δράσης τους ήταν η υποβολή των θεμάτων των ενδοσχολικών εξετάσεων, η οποία ζητήθηκε στις 19/5 από τον προϊστάμενο επιστημονικής-παιδαγωγικής καθοδήγησης της περιφέρειας Ευστράτιο Αναγνώστου. Όλοι οι συνάδελφοι κλήθηκαν δηλαδή να θέσουν τα θέματά τους στη διάθεση των αρμόδιων σχολικών συμβούλων, μέσω βέβαια των διευθυντών. Η ενέργεια αυτή θεωρούμε ότι αποτελεί ευθεία παρέμβαση στην παιδαγωγική ελευθερία των συναδέλφων, απόπειρα ελέγχου και αξιολόγησης. Γι’ αυτό και υπήρξε και άμεση κινητοποίηση των πέντε Ε.Λ.Μ.Ε. του Βορείου Αιγαίου με την έκδοση- για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια- κοινής διαμαρτυρίας. Οι (αμεσότατες, ελέω ΔΑΚΕ) απαντήσεις του περιφερειακού Δ/ντή είναι χαριτωμένες αλλά δεν πείθουν. Γιατί:

1. Αν ήθελαν οι σύμβουλοι να βοηθήσουν τους εκπαιδευτικούς να βγάλουν «σωστά» θέματα, ας πήγαιναν στα σχολεία πριν τις εξετάσεις να κουβέντιαζαν με τους εκπαιδευτικούς, να πρότειναν θέματα, να συζητούσαν τις λογικές τους, να απαντούσαν σε απορίες και ερωτήματα. Το να ζητούν όμως τα θέματα εκ των υστέρων αποτελεί ενέργεια που ξεπερνάει τον συμβουλευτικό και συντονιστικό τους ρόλο και δεν έχει άλλο νόημα παρά μόνο να ελεγχθεί και να αξιολογηθεί ο εκπαιδευτικός.

2. Το επιχείρημα της δημιουργίας τράπεζας θεμάτων φαντάζει ελκυστικό ίσως για πολλούς συναδέλφους που αγωνιούν κάθε φορά να βάλουν τα κατάλληλα θέματα• για ποιο λόγο όμως η υποβολή αυτή των θεμάτων πρέπει να γίνει επώνυμα και υποχρεωτικά; Όσοι εκπαιδευτικοί ήθελαν θα μπορούσαν να στείλουν στους συμβούλους ανώνυμα τα θέματά τους για να συμβάλλουν στη δημιουργία αυτών των «τραπεζών» θεμάτων. Ωστόσο είναι φανερό ότι ο προϊστάμενος επιστημονικής-παιδαγωγικής καθοδήγησης δεν επικαλέστηκε το επιχείρημα αυτό στο αρχικό του έγγραφο, οπότε καταλαβαίνουμε όλοι ότι αποτελεί μεταγενέστερη προσθήκη για να δικαιολογήσει την απαράδεκτη επέμβαση.

3. Η όλη «δράση» των σχολικών συμβούλων είναι επικεντρωμένη γύρω από τις εξετάσεις, τα θέματα, την ύλη κ.λπ. (βλ. και σεμινάρια με θέμα «Εξετάσεις Ιουνίου»!). Αυτό που κάνουν λοιπόν είναι να τονώνουν το ρόλο του σχολείου ως εξεταστικοκεντρικού μορφώματος που καμιά σχέση δεν έχει με την παιδαγωγική λειτουργία που οι μαχόμενοι εκπαιδευτικοί ονειρεύονται.

4. Σημειώνει στο τέλος του εγγράφου του ο περιφερειακός δ/ντής πως ο έλεγχος και η αξιολόγησή του δεν μπορεί να αποτελεί απειλή για έναν ευσυνείδητο εκπαιδευτικό (βλ. και τι έλεγε ο Πολύδωρα για τις κάμερες στους δρόμους που δεν απειλούν τους φιλήσυχους πολίτες)!. Στρώνει δηλαδή σιγά σιγά το έδαφος για την αξιολόγηση πατώντας πάνω στο φιλότιμο, την αξιοπρέπεια αλλά και την κάποια φιλαρέσκεια των συναδέλφων, που πιστεύουν ότι είναι πολύ καλοί και συνειδητοποιημένοι, ότι κάνουν καλό μάθημα, ότι βάζουν ωραία θέματα κ.ο.κ.. Θα πρέπει όμως να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας πως η αξιολόγηση δεν θα γίνει με κριτήρια παιδαγωγικά, αλλά με γνώμονα την πειθάρχηση στις κυρίαρχες εκπαιδευτικές επιλογές.

Ο σύλλογος του σχολείου και ο ίδιος ο εκπαιδευτικός είναι ο μόνος αρμόδιος να διαμορφώσει τις λειτουργίες και τις διαδικασίες του σχολείου, να διδάξει με τους ρυθμούς της τάξης του, να βάλει θέματα αντίστοιχα του επιπέδου της τάξης του, να βαθμολογήσει με βάση τις ιδιαιτερότητες των μαθητών του. Ο ρόλος των σχολικών συμβούλων είναι, όπως φαίνεται καθαρά πλέον, αντιδραστικός: να εξυπηρετήσουν τις κυρίαρχες πολιτικές επιλογές για το σχολείο, μία από τις οποίες είναι η αξιολόγηση και η πειθάρχηση του εκπαιδευτικού.

Δανειστική Βιβλιοθήκη «Ο Ευριπίδης Στυλιανίδης»

Η οδηγία του ΥΠΕΠΘ που πρόσφατα έφτασε στα σχολεία της Λέσβου αλλά και όλης της Ελλάδας, μια χαμηλής ποιότητας επιχειρημάτων έκθεση ιδεών, καλεί τους διευθυντές των σχολείων- χωρίς καμία αναφορά στους συλλόγους διδασκόντων- να ανακοινώσουν στους μαθητές ότι δεν υπάρχει πλέον δωρεάν παροχή βιβλίων στη δημόσια εκπαίδευση. Ζητά δηλαδή από τους μαθητές να παραδίδουν τα βιβλία τους στο τέλος της σχολικής χρονιάς προκειμένου αυτά να ανακυκλώνονται ή να ξαναχρησιμοποιούνται!

Υποστηρίζει στο έγγραφό του το Υπουργείο ότι προβαίνει στην οδηγία αυτή με σκοπό τα παιδιά να ευαισθητοποιηθούν σχετικά με την ανακύκλωση. Ίσως το σύνθημα «Σώσε το περιβάλλον! Πολτοποίησε το βιβλίο σου!» να ταίριαζε ως κατακλείδα αυτού του επιχειρήματος. Αυτοί που σκέφτηκαν και συνέταξαν το κείμενο αυτό θα πρέπει να αναλογιστούν την ευθύνη της ενέργειάς τους. Λένε δηλαδή σαφώς στους μαθητές ότι το βιβλίο έχει ημερομηνία λήξης, ότι έχει αξία μέχρι την ημερομηνία εξέτασης του μαθήματος! Θα μπορούσαμε να αφιερώσουμε πολύ χαρτί (ανακυκλωμένο) για να αναφέρουμε τις αδυναμίες και τις ελλείψεις του σχολικού βιβλίου• τα παιδιά όμως με αυτό το βιβλίο έχουν βασικά επαφή και θα πρέπει να αντιλαμβάνονται- και εμείς να τα βοηθάμε σ’ αυτή την κατεύθυνση- ότι το σχολικό βιβλίο δεν είναι απλό χαρτί και μελάνι αλλά χρήσιμο εργαλείο ανακάλυψης της γνώσης.

Όταν δε η άποψη του υπουργείου γειώνεται στην εξετασιοκεντρική πραγματικότητα του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος παίρνει και άλλες ανησυχητικές διαστάσεις: Τα βιβλία δηλ. διακρίνονται σε αυτά που πρέπει να παραδίδονται για να σωθεί το περιβάλλον και σε αυτά που δεν μπορούν να σώσουν τον πλανήτη: Τα Αρχαία, τα Μαθηματικά, η Φυσική δεν επιτρέπεται να βοηθήσουν το περιβάλλον, ενώ η Γεωγραφία, η Ιστορία, τα Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας είναι βιβλία που μπορούν να λείψουν από τις βιβλιοθήκες των μαθητών με τις ευλογίες του Υπουργού και της νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης…!!!

Οι «πεφωτισμένοι» συντάκτες του κειμένου προχωρούν ακόμα παραπέρα• αιτιολογούν την απόφασή τους αυτή με το γεγονός ότι τα παιδιά «καίνε» τα βιβλία τους στο τέλος του σχολικού έτους, προτείνοντας εντέλει τον σωστό τρόπο καταστροφής του βιβλίου: την ανακύκλωση! Έχουν προχωρήσει οι υπεύθυνοι τόσο πολύ στην παραδοχή της απαξίωσης του βιβλίου ώστε την επιβεβαιώνουν και την ενισχύουν ακόμα περισσότερο στο μυαλό των μαθητών και των οικογενειών τους. Γιατί αν το φαινόμενο του «καψίματος» των βιβλίων- τα αίτια του οποίου φαίνεται να αγνοούν υποκριτικά οι ανευθυνοϋπεύθυνοι του ΥΠΕΠΘ- συνιστά «απαξίωση» της εκπαίδευσης, αυτή η απαξίωση πρωτίστως προκαλείται από την ίδια την οδηγία, η οποία απομακρύνει βίαια το παιδί απ’ το βιβλίο του.

Για ακόμη μια φορά λοιπόν η καταστολή της πράξης αντικαθιστά την πρόληψη. Για ακόμη μια φορά η ευαισθητοποίηση των μαθητών ταυτίζεται με την καλλιέργεια ενοχών σε έναν υπό κατασκευή φοβισμένο πολίτη. Πώς είναι δυνατόν μια τόσο σημαντική πλευρά της ζωής μας, η προστασία του περιβάλλοντος, να ταυτίζεται με την καταστροφή του βιβλίου- έστω και αυτού του σχολικού βιβλίου;

Πέρα όμως από τα προσχήματα, που τόσο κόπιασαν να διατυπώσουν για να καλύψουν την αντιδραστική αυτή οδηγία, η ουσία παραμένει και αποκαλύπτεται λίγο μετά τη δήθεν ευαισθησία για το περιβάλλον: τα βιβλία μπορούν να ξαναχρησιμοποιηθούν από τις επόμενες γενιές. Να κάνουμε, με λίγα λόγια, οικονομία στη βασική και θεμελιώδη κατάκτηση της δωρεάν παροχής βιβλίων. Σύμφωνα με το Υπουργείο Παιδείας το κράτος δεν είναι υποχρεωμένο να παρέχει σε όλους τους μαθητές δωρεάν βιβλία• οφείλει απλώς να τα δανείζει!

Η ίδια κυβέρνηση που στύβει οικονομικά την οικογένεια, που αφήνει το κεφάλαιο να οργιάζει, να οικοδομεί επιχειρήσεις και βίλες στα δάση και να τα βαφτίζει αναψυκτήρια, που παίρνει μίζες και θέλει να επιβάλει το χτίσιμο των σχολείων από ιδιώτες για να βγάζουν υπερκέρδη στις πλάτες της εκπαίδευσης, η ίδια κυβέρνηση καταργεί με σταθερά βήματα τη δημόσια εκπαίδευση και γι’ αυτό είναι υπόλογη.

Καλούμε όλους τους συναδέλφους να σαμποτάρουν την αντιδραστική οδηγία του ΥΠΕΠΘ. Ας συνεχίσουμε να ευαισθητοποιούμε τους μαθητές μας αναδεικνύοντάς τους τις πραγματικές αιτίες της καταστροφής του περιβάλλοντος και προσανατολίζοντάς τους στην υπεύθυνη μαχητική και διεκδικητική κι όχι ενοχική και παθητική στάση απέναντι στη φύση.

Όχι κύριε Υπουργέ, δε θα πείσουμε τα παιδιά μας ότι φταίει η δωρεάν εκπαίδευση για το φαινόμενο του θερμοκηπίου! Υπάρχουν και όρια!